ต่อจากลิ้งค์นี้นะคะ https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1396851&chapter=37
ร่างสูงวางอีกฝ่ายลงบนเคาท์เตอร์อ่างล้างหน้าโดยไม่ลืมที่จะเอื้อมมือไปล็อกประตูห้องน้ำก่อนจะเท้าแขนกักตัวภรรยาเอาไว้แล้วประทับจูบลงบนริมฝีปากสีเชอร์รี่นั่น ชายหนุ่มแทรกตัวเข้าไปอยู่ระหว่างขาขาวทั้งยังมอบจูบให้อีกฝ่ายไม่หยุดลิ้นหนาเกี่ยวกวัดกับลิ้นเล็กจนเป็นเสียงดังก้องห้องน้ำ มือหนานวดคลึงไปทั่วร่างบางที่มีเพียงเสื้อยืดเนื้อนิ่มตัวโคร่งปิดอยู่เท่านั้น พอถอนริมฝีปากออกมามือหนาก็ดึงเสื้อยืดอีกฝ่ายออกจากทางศีรษะทันที ชายหนุ่มมองร่างขาวบางตรงหน้า ร่างของณิชาขาวผ่องไปหมดจะมีก็แต่รอยแดงที่เขาฝากเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืนที่ตัดกับสีผิวของอีกฝ่าย อยู่บ้างประปราย
“มองอะไรคะ ไปอาบน้ำค่ะ” ณิชาแหวใส่คนตรงหน้า พลางพยายามผลักไหล่อีกฝ่ายให้ถอยออกไปแต่ก็ได้รับสายตาแพรวพราวที่มองร่างเธอจนทั่ว จนเธอรู้สึกเหมือนถูกลูบไล้ไปทั่วร่างด้วยสายตานัั้นจนเธออดหน้าแดงขึ้นมาไม่ได้ ให้ตายเถอะ เธอไม่ชินกับสายตาแพรวพราวของคนตรงหน้าจริง ๆ ใครจะคิดว่าคนที่ภาพลักษณ์ที่คนส่วนใหญ่เห็นว่าเป็นแกะน้อยจะมีสายตาแบบหมาป่าล่าเหยื่ออย่างนี้อยู่ด้วย
ส่วนอี้ชิงพอรู้ว่าอีกฝ่ายขี้อายเขาก็ชอบหาเรื่องแกล้งหรือทำกรุ้มกริ่มให้อีกฝ่ายเขินจนตัวแดงหน้าแดงไปหมดอย่างนี้ เพราะในสายตาเขาการที่ณิชาเป็นแบบนี้มันน่ารักมาก ๆ ทั้ง ๆ แต่งงานกันมาเป็นสิบปีแล้วก็ยังไม่เลิกเขินอะไรแบบนี้สักที ยังไม่รวมเวลาที่คบกันมาก่อนแต่งงานอีกนะ
ริมฝีปากหนาก้มลงไปครอบครองยอดอกที่เด่นชูชันขึ้นมาจนยอดอกแข็งชันสู้ลิ้นแล้วก็เปลี่ยนไปที่อีกข้างไม่ให้น้อยหน้ากัน ร่างบางแอ่นอกรับสัมผัสอีกฝ่ายพลางร้องครางออกมาอย่างเสียวซ่าน
ใบหน้าคมเคลื่อนลงไปฝังจมูกกับซอกคอขาวของคนตรงหน้าก่อนจะสูดดมกลิ่นหอมจากตัวอีกฝ่ายที่มีทั้งกลิ่นครีมอาบน้ำและโลชั่นปะปนกันอยู่ อี้ชิงย่อตัวลงไปนั่งย่อง ๆ กับพื้นก่อนจะจับขาขาวแยกออกจากกันแล้วส่งลิ้นร้อนเข้าไปทักทายกลีบสาวที่ตอนนี้เริ่มฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำใส
“อื้อ… อ๊ะ อ๊ะ” ณิชาร้องครางออกมาเมื่อได้รับสัมผัสนั้น มือบางเอื้อมไปจับไหล่หนาก่อนจะจิกเล็บลงไปเพื่อระบายความเสียว พอได้ยินเสียงอีกฝ่ายร้องก็ยิ่งกระตุ้นให้อี้ชิง ทั้งเลีย ทั้งดูดเม้มส่วนนั้นจนเจ้าของมันต้องจิกเล็บลงบนไหล่เขาแรงขึ้นไปอีก “อื้อ...อี้ชิงคะ” อีกฝ่ายครางชื่อเขาออกมาก่อนจะร่างเกร็งจนกระตุก เขาจึงรู้ว่ามีคนขี้โกงแอบเสร็จก่อนไปหนึ่งคน ร่างสูงยืนขึ้นมาสบตากับคนบนเคาท์เตอร์ที่ตอนนี้นั่งหายใจหอบพร้อมทั้งหน้าแดงตัวแดงไปหมด จนเขาอดก้มลงไปหอมแก้มแดง ๆ นั้นไม่ได้
“เหนื่อยแล้วเหรอ” อี้ชิงหยอกคนตรงหน้าก่อนจะหอมแก้มอีกฝ่ายซ้ำ ๆ อย่างหมั่นเขี้ยว
“อื้อ ไปอาบน้ำได้แล้วคะ เดี๋ยวลูกรอ” ณิชาว่าพลางผลักคนตรงหน้า มือหนาเอื้อมไปจับมือบางที่พยายามไล่เขาก่อนจะเอาไปแตะแท่งเนื้อร้อนที่ตอนนี้แข็งชูชันอยู่ใต้กางเกงผ้า ก่อนจะโน้มตัวไปกระซิบข้างหูอีกคน
“ยังไม่มีคนดูแลอี้ชิงน้อยเลยนะ” พอพูดจบอี้ชิงก็ช้อนตัวอีกฝ่ายเข้าเอว
“ว้าย !” ณิชาร้องออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัวก่อนที่ขาเรียวจะเกี่ยวเอวอีกฝ่ายเอาไว้ อี้ชิงเดินไปนั่งที่ขอบอ่างอาบน้ำโดยจับอีกคนนั่งบนตักหันหน้าเข้าหาเขา
“นะ… เดี๋ยวจะได้ลงไปทำข้าวเช้าให้ลูกกินไง” อี้ชิงว่าก่อนจะถอดกางเกงขายาวของตัวเองออกเผยให้เห็นส่วนนั้นที่แข็งชูขึ้นมา ณิชาได้แต่ส่งสายตาค้อนให้อีกคนยกสะโพกมนขึ้นแล้วทาบทับลงไปบนแก่นกายของอีกฝ่าย
“อ่า…” อี้ชิงร้องครางออกมาเมื่อภายในของอีกฝ่ายตอดรัดเขา ก่อนที่ณิชาจะค่อย ๆ ขยับตัวบดเบียดสะโพกลงไปบนแก่นกายเขาซ้ำ ๆ “อ่า… ณิชา” พอได้ยินอีกฝ่ายครางเรียก หญิงสาวก็เริ่มขยับตัวขึ้นลงในจังหวะที่เร็วขึ้นมือจับไหล่อีกฝ่ายไว้เป็นที่ยึด
“อ๊ะ… อ่า” ณิชาร้องออกมาบ้างเมื่ออี้ชิงก้มหน้าลงมาซุกไซ้กับอกกลมของเธอ ทั้งหอมทั้งจูบ ส่วนมือหนาก็เอื้อมไปขยำบั้นท้ายขาวของเธออย่างเมามัน
“อืม ใกล้แล้ว เร็วอีก ณิชา เร็วอีก” อี้ชิงบอกคนด้านบน ทำให้ณิชาเร่งจังหวะขึ้นไปอีกก่อนที่อีกฝ่ายจะปลดปล่อยออกมาในตัวเธอ ความอุ่นร้อนแผ่ไปในช่วงท้องของเธอ ก่อนที่ณิชาจะซบหน้าลงกับไหล่หนาของอีกฝ่ายอย่างหมดแรงปล่อยให้ร่างทั้งสองยังเชื่อมกันอยู่โดยที่ภายในของเธอก็ยังตอดรัดอีกฝ่ายไม่หยุด ริมฝีปากของอีกฝ่ายเคลื่อนมาจูบขมับที่ชื้นเหงื่อของเธออย่างรักใคร่ อี้ชิงยืนขึ้นโดยที่ทั้งสองส่วนยังคงเชื่อมกันอยู่ ขาเรียวยกขึ้นเกี่ยวเอวสอบของอีกฝ่าย ส่วนมือก็เอื้อมไปคล้องคออี้ชิงไว้ เพราะยังไม่ถอนตัวออกมาระหว่างเดินแก่นกายของอีกคนก็เหมือนกระแทกเข้าไปซ้ำ ๆ จนเธออดครางออกมาไม่ได้
อี้ชิงเดินเข้าไปอยู่ใต้เรนชาวเวอร์ ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดก๊อกให้สายน้ำไหลลงมา พอถอนตัวออกปล่อยให้อีกฝ่ายยืนเอง ณิชาก็แทบทรุดลงไปยืนกับพื้นเพราะขาสั่นและหมดแรง อี้ชิงเลยตั้งใจที่จะอาบน้ำให้หม่าม้าคนเก่งอย่างเบามือ แต่สุดท้ายเพราะร่างขาว ๆ ตรงหน้าก็ทำให้เขาอดใจไม่ไหวจนจัดหนักไปอีกหลายรอบ จนโดนณิชาค้อนเข้าไปหลายที
กลับไปอ่านต่อที่นี่นะคะ >> https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1396851&chapter=37
